FLANEUR

Idę przed siebie a kamienie

W mojej przepastnej kieszeni

Prześlizgują się pomiędzy

Chłodnymi palcami

Wcale się nie śpieszę a świat

Rozchyla się by wnet

Zasnutym być jak kurtyna

Łopotana przez los

Mijam powoli wydarzenia

Obserwując je bez dotyku

Zapisując wciąż na kliszy

Mojej pamięci

Im dalej idę tym mniej we mnie

Ciężkich kamieni doświadczeń

Więcej wspomnień, gdy na głowie

Welon kurtyny